Włodzimierz Leonard Lubański
Biografia
Włodzimierz Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) to jeden z najwybitniejszych polskich piłkarzy. Wychował się w Sośnicy, zaczynał karierę w młodzieżowych drużynach Sośnicy Gliwice, a następnie reprezentował barwy GKS-u Gliwice oraz Górnika Zabrze. W kolejnych latach grał także w belgijskim KSC Lokeren, a we Francji w Valenciennes FC i Stade Quimper, a później w belgijskim KRC Mechelen, kończąc karierę w 1986 roku.
W Górniku Zabrze rozegrał 234 mecze ligowe i strzelił 155 goli; łącznie w barwach klubu 315 spotkań i 228 bramek. Z zespołem wywalczył mistrzostwo Polski (1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972) oraz Puchar Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972). W 1967 został pierwszym Polakiem w rankingu France Football na najlepszego piłkarza Europy, a w kolejnych latach wielokrotnie plasował się w czołówce.
W reprezentacji Polski zadebiutował jako 16-latek i 188 dni – był najmlodszym debiutantem i strzelcem w historii kadry. Znalazł się w kadrze na turniej olimpijski 1972, gdzie zdobył złoto. Brał również udział w MŚ 1974 i 1978. W łącznej karierze reprezentował Polskę 75 razy i strzelił 48 goli. Po zakończeniu kariery pracował jako trener i menedżer w Belgii, m.in. w Anderlechcie i Lokeren, a także prowadził własną firmę Lubański Sport-Management. Został honorowym ambasadorem Górnika Zabrze i popularyzatorem sportu.
W 2003 został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA. Jest autorem kilku książek o sobie i sportowym życiu, a także aktywnym komentatorem meczów piłkarskich.