Wilhelm Franciszek Kubsz

Wilhelm Franciszek Kubsz urodził się 29 marca 1911 roku w Gliwicach w rodzinie górnośląskiej. Jego ojciec pracował jako kolejarz, a rodzina przeniosła się w 1914 roku do Wodzisławia Śląskiego, gdzie ukończył szkołę podstawową. Następnie wstąpił do seminarium duchownego Oblatów Misjonarzy Maryi Niepokalanej w Lublińcu, po czym wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Oblatów Misjonarzy Maryi Niepokalanej w Markowicach.

Studiował filozofię w Krobi oraz teologię w Obrze, podczas studiów zdobył uprawnienia technika dentystycznego. W czerwcu 1936 przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako ekonom w Seminarium Duchownym w Obrze, był wikarym w Łuninie na Polesiu.

Po 17 września 1939 roku został wikariuszem przy dekanacie Poczo­bucie-Odlanickim, sprawował dozór nad parafią koło Baranowicz. Po 1941 roku, zagrożony aresztowaniem ze strony Niemców, przystąpił do oddziału partyzanckiego radzieckich płk. Wasiliewa. Po utworzeniu w ZSRR 1. Dywizji Piechoty im. Generała Tadeusza Kościuszki został jej kapelanem, później awansowany na majora. Otrzymał uprawnienia delegata apostolskiego na terytorium ZSRR. Po sformowaniu 1. Korpusu został jego dziekanem. Redagował katolicki dodatek do pisma Żołnierz Wolności pod nazwą Bóg i Ojczyzna.

Po przejściu frontu wschodniego pod koniec 1943 roku, w Katyniu 30 stycznia 1944 roku podczas uroczystości żałobnych upamiętniających ofiary zbrodni katyńskiej, w wygłoszonym kazaniu potwierdził sprawstwo Niemców, artykułując tzw. kłamstwo katyńskie.

W 1944 roku został dziekanem Armii Polskiej w ZSRR. Brał udział w walkach na terytorium Polski; w styczniu 1945 roku został zwolniony ze służby w wyniku konfliktu z generałem Rolą-Żymierskim oraz pozbawiony odznaczeń. Urzędował w kościele garnizonowym w Lublinie, podobnie jak jego następca ks. ppłk Stanisław Warchałowski.

Przed powrotem do polskiego wojska ukrywał się w Górach Świętokrzyskich, gdzie ponownie wstąpił na ścieżki życia zakonnego, tym razem w klasztorze na Świętym Krzyżu pod nazwiskiem Franciszek Kopiec. Przebywał także w Poznaniu, a następnie został misjonarzem ludowym w Gdańsku. W latach 1957–1964 był proboszczem w Laskowicach (gmina Jeżewo) w województwie kujawsko-pomorskim. W 1964 roku został kapelanem, a następnie proboszczem kościoła garnizonowego św. Elżbiety we Wrocławiu. Od 1969 do 1972 był proboszczem parafii garnizonowej św. Kazimierza Królewicza w Katowicach. Natomiast w latach 1972–1978 był proboszczem garnizonu i parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze.

Zmarł w Jeleniej Górze, gdzie został pochowany na cmentarzu komunalnym. 18 lutego 1993 roku Rada Miejska Jeleniej Góry nadała imię kapelana jednej z ulic okalających były jeleniogórski kościół garnizonowy.