Stefan Józef Hambura

adwokat
01.05.1961 02.05.2020 Gliwice

Biografia

Stefan Józef Hambura urodził się 1 maja 1961 roku w Gliwicach i pochodził ze śląskiej rodziny deklarującej narodowość niemiecką. W 1979 roku przesiedlił się z rodzicami do Republiki Federalnej Niemiec.

Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma III w Bonn. Podczas studiów i aplikacji odbywał praktyki także poza granicami Niemiec, w Holandii, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Następnie założył kancelarię adwokacką w Berlinie i specjalizował się w roszczeniach cywilnoprawnych. Wykładał również w Szkole Prawa Niemieckiego na Uniwersytecie Warszawskim.

W swojej działalności reprezentował w imieniu mieszkających w Niemczech polskich rodziców z mieszanych małżeństw, których dzieci odebrano przez Jugendamt.

W 2007 reprezentował Związek Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więźniów i Obozów Koncentracyjnych wobec niemieckiego Ministerstwa Finansów, domagając się dodatku pielęgnacyjnego oraz zadośćuczynienia, składając między innymi zapytanie do Sądu Najwyższego.

W 2007 był pełnomocnikiem Anny Walentynowicz w wygranej sprawie przeciwko twórcom filmu Strajk, w której sąd zakazał utożsamiania bohaterki z działaczką NSZZ Solidarność.

W 2009 prowadził działania polonijne w Niemczech, pisemnie do kanclerz Angeli Merkel o uchylenie nazistowskiego rozporządzenia dotyczącego organizacji polskiej grupy narodowej. Apel ten stanowił pierwszą od lat wspólną inicjatywę organizacji polonijnych w Niemczech.

W kwietniu 2010 został pełnomocnikiem Andrzeja Melaka i Janusza Walentynowicza, rodzin ofiar katastrofy TU-154 w Smoleńsku. W lipcu 2010 złożył doniesienie do prokuratury o podejrzeniu działań Donalda Tuska i Bronisława Komorowskiego na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rezygnację ze wspólnego polsko-rosyjskiego śledztwa w sprawie przyczyn katastrofy. Jako pełnomocnik rodzin ofiar przyczynił się do skazania Tomasza Arabskiego w 2019.

Był również doradcą polskiego Episkopatu w sprawie Karty Praw Podstawowych UE.

W 2014 w wyborach do Parlamentu Europejskiego był liderem listy Polski Razem Jarosława Gowina w okręgu pomorskim. Później został prezesem Światowego Kongresu Polaków. W 2019 został ogłoszony liderem listy Ruchu Prawdziwa Europa w okręgu śląskim, jednak partia nie zarejestrowała listy.

30 kwietnia 2020 przeszedł zawał serca, a dwa dni później zmarł. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera G dod. Aleja Zasłużonych-14).

Życie prywatne: był żonaty z Grażyną i miał dwoje dzieci.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Reprezentacja Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więźniów i Obozów Koncentracyjnych wobec niemieckiego Ministerstwa Finansów w 2007 r., domagając się dodatku pielęgnacyjnego i zadośćuczynienia.
Pełnomocnictwo Anny Walentynowicz w sprawie Strajku w 2007 r. i wyrok zakazujący utożsamiania bohaterki z działaczką Solidarności.
Doradca polskiego Episkopatu w sprawie Karty Praw Podstawowych UE.
Lider listy Polski Razem Jarosława Gowina w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 (okręg pomorskie).
Lider listy Ruchu Prawdziwa Europa w wyborach do PE w 2019 (okręg śląski; lista nie została zarejestrowana).

Ciekawostki

W 2017 prowadził 15-dniową głodówkę w Berlinie, by zwrócić uwagę na prawa niemieckiej Polonii.
Był autorem i współautorem publikacji prawniczych oraz komentarzy do traktatów UE.
W 2014 został liderem listy Polski Razem Jarosława Gowina w wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Udostępnij