Lothar Bolz
Biografia
Lothar Bolz urodził się 3 września 1903 w Gliwicach. Studiował prawo oraz historię literatury i sztuki na uniwersytetach w Monachium, Kilonii i Wrocławiu, po czym pracował jako referent sądowy, asesor i adwokat we Wrocławiu. W 1933 został wykluczony z Wrocławskiej Izby Adwokackiej za członkostwo w KPD i wyemigrował przez Gdański-Pragę do Związku Radzieckiego. W Kraju Rad pracował jako dziennikarz oraz wykładowca Instytutu Marksa, Engelsa i Lenina w Moskwie. W czasie wojny niemiecko-sowieckiej był lektorem i propagandystą w reedukacyjnych szkołach antyfaszystowskich dla jeńców wojennych, a także pisał do gazety Freies Deutschland wydawanej przez NKFD.
Po powrocie z ZSRR w 1947 został delegowany do tworzenia Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec, której został pierwszym przewodniczącym (do 1972). Od 1950 zasiadał w Prezydium Frontu Narodowego i Izbie Ludowej NRD. Od 1949 pełnił obowiązki ministra odbudowy w rządzie Ottona Grotewohla, a w latach 1950–1957 był wicepremierem NRD. W 1953 objął obowiązki ministra spraw zagranicznych na miejsce aresztowanego członka CDU Georga Dertingera (do 1965). Z racji sprawowanych funkcji był osiedlony w partyjno-rządowym osiedlu Majakowskiring w Berlinie-Pankow.
Po odejściu z pracy rządowej stanął na czele Towarzystwa Przyjaźni Niemiecko-Radzieckiej w 1968. Zmarł 29 grudnia 1986 i został pochowany na cmentarzu Dorotheenstadt w Berlinie.