Konrad Kolszewski
Biografia
Konrad Kolszewski (1881–1945) był polskim adwokatem, obrońcą w procesie dzieci wrzesińskich, działaczem społecznym oraz znawcą i kolekcjonerem sztuki. Pochodził z rodziny Józefa i Wandy z Keglów. Urodził się w Gliwicach i studiował na wielu uczelniach, m.in. w Monachium, Berlinie (gdzie uzyskał doktorat w 1903), Wrocławiu, Londynie, w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu oraz w Seminarium Języków Wschodnich i Akademii Administracyjnej w Berlinie.
Był pracownikiem Komisji Kosztów Sądowych Tymczasowej Rady Stanu, wykładowcą na Uniwersytecie Poznańskim i Uniwersytecie Jagiellońskim (prawo administracyjne i polityczne zaboru pruskiego) oraz uczestnikiem głośnych procesów politycznych, w tym dzieci wrzesińskich. Działał w Towarzystwie Czytelni Ludowych i był inicjatorem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jako jedyny Polak zasiadał w Radzie Miejskiej Poznania w latach 1908–1918.
W czasie I wojny światowej został wcielony do wojska niemieckiego i pracował w Warszawie jako obrońca wojskowy przy sądzie najwyższym (1917–1918). Od marca 1917 działał w POW. Uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, wspierał powstanie wielkopolskie i powstania śląskie, a także współorganizował powstanie kaszubskie w Kartuzach. Brał udział w akcjach plebiscytowych na Warmii, Mazurach i Górnym Śląsku.
W 1919 r. objął funkcję pierwszego prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, by potem kierować AZS Poznań (1922–1927). Był również działaczem piłkarskim i aktywnym członkiem środowisk kombatanckich. W 1933 objął prezesurę Stowarzyszenia Polonia-Italia w Poznaniu, pierwszej w Poznaniu i Wielkopolsce organizacji polsko-włoskiej, która powstała w 1926 roku jako poznański oddział rzymskiego Stowarzyszenia Dante Alighieri (Società Dante Alighieri). Stowarzyszenie popularywało włoską kulturę, literaturę i język wśród mieszkańców Poznania i regionu.
Wspierał Bibliotekę Uniwersytecką w Poznaniu, wzbogacając jej księgozbiór, a Muzeum Narodowemu w Poznaniu przekazał kolekcję masek mumiowych z Deir el Bahari, które otrzymał w prezencie od brytyjskiego wicekróla Egiptu. We wrześniu 1939 brał udział w pracach Sądu Wojennego w Warszawie; aresztowany w 1944 roku, był uwięziony w Poznaniu, torturowany i przekazany do obozu w Żabikowie. Zmarł 25 stycznia 1945 roku w drodze do Sachsenhausen.