Julian Kornhauser
Biografia
Julian Kornhauser, urodzony 20 września 1946 roku w Gliwicach, jest jednym z najważniejszych przedstawicieli poetyckiej Nowej Fali lat 70. XX wieku. Należał do grupy literackiej „Teraz” i był współtwórcą środowiska, które łączyło poezję i krytykę literacką.
Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Gliwicach. Magisterium na Uniwersytecie Jagiellońskim (1970) w zakresie serbistyki i kroatystyki. Tam też w 1975 roku uzyskał doktorat, a w 1982 habilitację (na podstawie książki Sygnalizm: propozycja serbskiej poezji eksperymentalnej). Tytuł profesora został mu nadany w 1996 roku.
Pracował w Instytucie Filologii Słowiańskiej UJ od 1970 roku, awansując kolejno na asystenta, adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego. Był także dyrektorem i kierownikiem różnych katedr i Zakładu Literatur Słowiańskich, prowadził warsztaty poetyckie i kierował studiami doktoranimi. Specjalizuje się w literaturze chorwackiej i serbskiej XX wieku oraz w historii literatury polskiej po 1945 roku, a także w przekładoznawstwie i komparatystyce.
W swojej działalności publicznej był związany z licznymi organizacjami i redakcjami. Był redaktorem naczelnym „Pamiętnika Słowiańskiego” od 2001 roku, członkiem Komisji PAN i PAU oraz członkiem Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN. Jako tłumacz i krytyk opublikował ponad 300 prac, w tym 14 monografii naukowych i tomów szkiców krytycznoliterackich, a wypromował sześciu doktorów nauk humanistycznych.
Żonaty z Alicją Wojną-Kornhauser, ma dwoje dzieci: córkę Agatę, filolożkę germańską, i syna Jakuba Kornhausera, literaturoznawcę i poetę.
W 2008 roku doznał krwotocznego udaru mózgu, z powodu którego cierpi na afazję i porażenie prawej strony ciała. Wycofał się z pracy zawodowej, a powrót do aktywności publicznej nastąpił jedynie częściowo. W 2015 roku opublikował dwa wiersze w „Twórczości” – Do Stanisława Barańczaka oraz Powidła.