Jerzy Gil
Biografia
Jerzy Gil, syn Zbigniewa, urodził się 15 stycznia 1947 roku w Gliwicach. Jest generałem brygady Wojska Polskiego i profesorem nauk medycznych (1993).
W 1964 roku rozpoczął służbę wojskową jako słuchacz Wydziału Lekarskiego w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W 1970 uzyskał dyplom tej uczelni oraz promocję na stopień porucznika, promowany przez gen. Józefa Urbanowicza. W 1971 otrzymał przydział na stanowisko młodszego asystenta w 106 Wojskowym Szpitalu Garnizonowym w Gliwicach. W 1972 został skierowany do Zabrza na stanowisko lekarza izby chorych w 34 Pułku Inżynieryjno-Budowlanym w Zabrzu.
W 1974 uzyskał I stopień specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. W roku 1975 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Od 1976 asystent Kliniki Chorób Wewnętrznych w Centrum Kształcenia Podyplomowego Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1977 uzyskał II stopień specjalizacji i objął stanowisko starszego asystenta Kliniki Chorób Wewnętrznych Centrum Kształcenia Podyplomowego WAM.
Od roku 1983 kierował Zakładem Endoskopii Centralnego Szpitala Klinicznego WAM. W 1984 na tym stanowisku uzyskał stopień doktora habilitowanego. W styczniu 1993 uzyskał tytuł profesora nauk medycznych. W 1995 został awansowany na generała brygady przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. W roku 1996 został wyznaczony na stanowisko profesora zwyczajnego – szefa Zespołu Zabezpieczenia Medycznego Zwierzchnika Sił Zbrojnych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Warszawie. Od roku 2000 profesor zwyczajny w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W 2001 rozpoczął kierować Kliniką Gastroenterologii Centralnego Szpitala Klinicznego WAM w Warszawie. W 2005 był szefem Zespołu Konsultantów Wojskowej Służby Zdrowia Wojskowego Instytutu Medycznego. W 2006 był w rezerwie kadrowej MON, po czym zakończył zawodową służbę wojskową.
W trakcie kariery zajmował kolejno stanowiska służbowe na różnych szczeblach, m.in. podporucznik (1970), porucznik (1972), kapitan (1976), major (1981), podpułkownik (1984), pułkownik (1988), generał brygady (1995).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1994), Złoty Krzyż Zasługi, Medal „Milito Pro Christo” (2012).