Jan Górny
Biografia
Jan Górny urodził się 14 sierpnia 1907 w Gliwicach. Był polskim bokserem amatorskim w latach 1922–1930 i zawodowym w latach 1931–1939. Największe sukcesy odniósł w wadze piórkowej, w której startował na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie 1928.
Podczas mistrzostw Europy w Budapeszcie 1930 zajął 4. miejsce. Był czterokrotnym mistrzem Polski: 1926 w wadze koguciej oraz 1928–1930 w wadze piórkowej. Siedem razy wystąpił w reprezentacji Polski (4 zwycięstwa i 3 porażki). Dwukrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce Plebiscytu Przeglądu Sportowego.
W karierze zawodowej walczył w wadze lekkiej; według różnych źródeł stoczył od 31 do prawie 40 walk w latach 1931–1939. Pokonał m.in. Teodora Wochnika, Romana Strużynę i Alfreda Wrazidło. Zwyciężał także nad niemieckimi mistrzami: Harry Steina i Fritz Reppela.
W czasie II wojny światowej został wcielony do Wehrmachtu. Został ciężko ranny we Francji i zmarł w amerykańskim szpitalu.