Friedrich Carl August Langner
Biografia
Friedrich Carl August Langner urodził się 3 stycznia 1867 roku w Gliwicach w rodzinie ewangelickiej zawodowego sierżanta Śląskiego Pułku Ułanów. Był pierworodnym spośród czterorga rodzeństwa. Po ukończeniu szkoły elementarnej w Orzeszu kontynuował naukę w ewangelickim gimnazjum klasycznym „Hochbergianum” w Pszczynie i zdał egzamin dojrzałości w 1886 roku.
Studiował teologię ewangelicką na uniwersytetach w Greifswaldzie (1886–1888) oraz we Wrocławiu (1888–1890). Znał niemiecki i polski, dlatego pierwsze próbne kazanie wygłosił w obu językach. Egzamin na kaznodzieję zdawał dwukrotnie, ostatecznie zdał w lipcu 1891 roku.
Przez dwa lata pracował jako nauczyciel domowy w rodzinie dyrektora dóbr Konopackiego w Kujawach-Prudniku. W tym czasie przeszedł kurs pedagogiczny, odprawiał nabożeństwa i głosił kazania w kościołach ewangelickich w Głogówku i Krapkowicach. We wrześniu 1893 zdał egzamin na duchownego, objął urząd wikarego w Pszczynie i pełnił go do września następnego roku. W zastępstwie objął parafię w Żorach, a po niespełna miesiącu uzyskał nominację na proboszcza tej parafii.
W październiku 1905 roku ewangeliccy parafianie wybrali go drugim pastorem parafii Królewska Huta (obecnie Chorzów) i został wiceprzewodniczącym rady parafialnej. Zamieszkał przy obecnej ul. Wolności 40, a później przy ul. Dąbrowskiego. Odprawiał polskie nabożeństwa w sąsiednich parafiach w Bytomiu, Katowicach, a także w Świętochłowicach i Wirku; uczył religii w średniej szkole żeńskiej w Królewskiej Hucie (obecnie IV Liceum Ogólnokształcące).
W 1921 wszedł w skład Kolegium Ewangelicko-Kościelnej Komisji ds. Górnośląskich terenów Odłączonych, przygotowującej powstanie Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskich terenach Górnego Śląska. Został także przewodniczącym rady Evangelischer Stift, sierocińca działającego przy obecnej ul. Katowickiej.
Od lipca 1930 objął urząd pierwszego proboszcza parafii ewangelickiej w Królewskiej Hucie. Po około trzech latach ze względu na problemy zdrowotne przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do niemieckiego Wrocławia, zamieszkując przy obecnej ul. Gajowickiej. Według źródeł historycznych mieszkał tam co najmniej dziesięć lat jako obywatel Prus i Rzeszy Niemieckiej. Nie zachowały się do dziś informacje o jego dalszych losach ani dacie śmierci.
Odznaczenia: w 1920 odznaczony Krzyżem Zasługi za Pomoc Wojenną (Verdienstkreuz fur Kregshilfe).