Alojzy Hassa
Biografia
Urodził się 8 listopada 1912 roku w Gliwicach. W domu rodzinnym uczęszczał do szkoły powszechnej, a naukę gimnazjalną pobierał w pallotyńskim Niższym Seminarium Duchownym w Wadowicach na Kopcu.
Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1931 roku, profesję wieczystą 15 sierpnia 1933 w Sucharach. W tym samym roku rozpoczął studia historyczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w warunkach konspiracyjnych w 1942 roku. Po wojnie uzyskał doktoraty z historii (1949) i z teologii (1952, na Uniwersytecie Warszawskim).
W latach 1946–1950 pracował jako nauczyciel w wadowickim gimnazjum pallotyńskim, a w 1950 został wykładowcą w Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Wykładał historię Kościoła do 1973, z przerwą w latach 1957–1959, kiedy to pracował jako duszpasterz w Ząbkowicach Śląskich. We wrześniu 1973 został przeniesiony na placówkę duszpasterską do Otwocka, gdzie pozostawał przez sześć lat; na przełomie 1977 i 1978 kilka miesięcy spędził w Poznaniu w ramach rekonwalescencji.
W maju 1979 z powodu złego stanu zdrowia przeniósł się do Państwowego Domu Pomocy Społecznej w Radości; tam zmarł w lipcu 1982. Pochowany został w Ołtarzewie w kwaterze pallotyńskiej.
Ks. Alojzy Hassa był autorem kilkudziesięciu publikacji (35 pozycji z uwzględnieniem prac pozostawionych w maszynopisach). Zajmował się przede wszystkim historią Stowarzyszenia Pallotynów, w tym związkami założyciela Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego św. Wincentego Pallottiego z Polską, a także bibliografią pallotyńską. Prace opublikowane to m.in. Polski Górny Śląsk (Kalendarz Królowej Apostołów, 1933), Epifania jako idea Apostolstwa Katolickiego (Królowa Apostołów, 1950), Kierownictwo duchowe mężczyzn (1954) i inne; omawiał wpływ Pallottiego na odrodzenie życia religijnego w Polsce w II połowie XIX wieku.